Skuadra e zemrës është si një dashuri e sinqertë, e cila rrit nostalgjinë për të kaluarën, për historinë që na përkthen në kujtime të paharruara. Kur flasim për futbollin shqiptar, një emër që spikat është ai i një mjeshtri të jashtëzakonshëm, i njohur për numrin 11 në fanellën kuq e zi të Përfaqësueses shqiptare. Ai është kampion dhe nënkampion i Ballkanit, me arritje të jashta zakonshme me “Vllazninë” dhe “Dinamon”.
Një moment kyç ishte kur skuadra jonë arriti të dilte nga një periudhë e vështirë. Në një ndeshje të tensionuar, Begeja tenton të shënojë, por mbrojtësi sovjetik Malinin e ndalon me vendosmëri. Një kombinim i shkëlqyer mes Begejës dhe Mirashit rrezikon portën, por Zhelenkov, portieri i “Spartakut të Moskës”, bën një pritje të jashtëzakonshme. Në minutën e 50-të, Fakja godet shtyllën, ndërsa tre minuta më vonë, publiku ngrihet në këmbë duke pritur golin.
Në minutën 71, rreziku vjen sërish nga Begeja. Formacioni i skuadrës përfshinte emra të njohur si Pozeli, Llambi Dibra, dhe Spahiu. Pas kësaj ndeshje, “Ylli i Kuq” nga Durrësi do të ishte rivali i radhës. Skuadra durrsake pësoi një humbje të rëndë nga “Vllaznia”, me një dopjetë nga Mirashi dhe gola të tjerë nga Met Vasia dhe Xhevdet Shaqiri, duke u dhuruar tifozëve një ndeshje me ritëm të lartë.
Kjo ecuri e shkodranëve vazhdoi pa ndalje, duke fituar ndaj ekipeve si “Apolonia” dhe “Besa”. Në 23 qershor, ata përballen me “17 Nëntorin” në një ndeshje që do të vendoste fatin e titullit. Stadiumi “Qemal Stafa” ishte plot, dhe në 35 minuta, Tirana nuk arriti të shfrytëzojë rastet e saj. Një gol spektakolar nga Adem Smajli e ndryshoi gjithçka, duke i dhënë “Vllaznisë” një avantazh të rëndësishëm.
Mirashi, me një dribling të shkëlqyer, shënon përsëri, duke e lënë Tiranën në një gjendje të dëshpëruar. Në minutën e 88-të, Met Vasia e vulosi ndeshjen me një gol tjetër, duke e çuar rezultatin në 5:1. Kjo fitore e madhe shënoi një moment historik për “Vllazninë”, e cila vazhdoi të dominonte në kampionat.
Më 7 korrik 1946, “Vllaznia” përballet me “Flamurtarin” në finalen e parë të këtij kompeticioni. Ambiciet e skuadrës ishin të qarta, dhe Mirashi shënon menjëherë në minutën e katërt, duke e ndëshkuar kundërshtarin. Në minutën e 58-të, ai përsërit suksesin, duke i dhënë skuadrës një fitore të sigurt. Gazetat e kohës theksojnë se triniteti Koxhja, Gjeloshi dhe Mirashi ishin çelësi i suksesit të “Vllaznisë”.
Finalja e dytë, e cila u zhvillua më 28 korrik, e mbylli sezonin me një fitore të thellë 3:0 ndaj “Flamurtarit”, duke kurorëzuar “Vllazninë” si kampion të Shqipërisë për vitin 1946. Këto momente do të mbeten të paharruara në historinë e futbollit shqiptar.
Mendim personal
Futbolli shqiptar mbetet një burim nostalgjie dhe krenarie për shumë, duke lidhur breza të tërë përmes pasionit dhe përkushtimit
