Ishte një deklaratë e thjeshtë në formë, por e rëndë në peshë, sepse në atë kohë Partizani nuk kishte as stabilitet sportiv dhe as infrastrukturë, duke u stërvitur në kushte të përkohshme e pa bazë të vetën.
Në atë kohë, Partizani kishte vetëm historinë me vete, dhe asgjë tjetër.
Një emër i madh, një fanellë e rëndë nga kujtesa kolektive, trofe që jetonin në arkiva dhe në rrëfimet e brezave, por pa infrastrukturë, pa stabilitet dhe pa një shtëpi ku kjo histori të merrte formë konkrete.
