Pikat kryesore
- Me vdekjen e Ali Larijanit, ky 64-vjeçar me origjinë nga Mashhadi, qyteti i shenjtë ku lindi edhe lideri suprem Ali Khamenei, duket se më në fund po fiton bastin e tij më të madh për të qëndruar në majat e pushtetit.
- Karriera e tij nisi që në rini kur iu bashkua milicisë Basij, ndërsa gjatë luftës Iran-Irak ai i konsolidoi kredencialet e tij revolucionare duke u bërë një nga komandantët më të rinj të Gardës Revolucionare (Pasdaran).
- Ghalibaf drejtoi konglomeratin e fuqishëm ekonomik Khatam al-Anbia dhe më pas aviacionin e Gardës, pozicion nga i cili u shfaq si një nga mbështetësit më të rreptë të shtypjes së protestave studentore të vitit 1999.
Në skenën politike të Teheranit, përgjatë katër dekadave, Mohammad Baqer Ghalibaf ka arritur të grumbullojë nofka të shumta që variojnë nga “polici” e deri te “kandidati i përjetshëm”, duke u shfaqur si një figurë kameleonike, thellësisht konservatore, por mjaftueshëm pragmatiste për të mbijetuar në kthesat e vështira të historisë iraniane. Me vdekjen e Ali Larijanit, ky 64-vjeçar me origjinë nga Mashhadi, qyteti i shenjtë ku lindi edhe lideri suprem Ali Khamenei, duket se më në fund po fiton bastin e tij më të madh për të qëndruar në majat e pushtetit. Edhe pse ka dështuar katër herë në garën për president, Ghalibaf nuk ka rënë kurrë nga shala e pushtetit, duke shërbyer aktualisht si kryetar i Parlamentit për dy legjislatura radhazi dhe duke u pozicionuar si një teknokrat i aftë që di të lëvizë fijet e duhura në trekëndëshin e ndërlikuar mes legjislativit, ushtrisë dhe biznesit. Karriera e tij nisi që në rini kur iu bashkua milicisë Basij, ndërsa gjatë luftës Iran-Irak ai i konsolidoi kredencialet e tij revolucionare duke u bërë një nga komandantët më të rinj të Gardës Revolucionare (Pasdaran). Ghalibaf drejtoi konglomeratin e fuqishëm ekonomik Khatam al-Anbia dhe më pas aviacionin e Gardës, pozicion nga i cili u shfaq si një nga mbështetësit më të rreptë të shtypjes së protestave studentore të vitit 1999. Ai ishte ndër nënshkruesit e letrës paralajmëruese drejtuar presidentit të atëhershëm reformator Khatami, duke kërkuar dorën e hekurt kundër lëvizjes universitare, një qëndrim që e mbajti edhe në fillim të viteve dymijë. Përveç roleve ushtarake, ai ka shërbyer si shef i policisë dhe për dymbëdhjetë vite si kryebashkiak i Teheranit, periudhë që mbahet mend për projekte faraonike si zgjerimi i metrosë dhe ndërtimi i parqeve, por edhe për akuza të shumta korrupsioni që nuk përfunduan kurrë në dënime falë lidhjeve të tij të forta me elitat. Sot, Ghalibaf po projektohet si njeriu i fortë i Teheranit, duke qenë një mbështetës besnik i kalimit të pushtetit te djali i Khameneit, Mojtaba, lëvizje të cilës i ndjeri Larijani i ishte kundërvënë. Pozita e tij aktuale i jep kontroll mbi buxhetin e luftës, ndërsa e kaluara si komandant i garanton raporte të çelikta me Gardën Revolucionare. Në një kohë kur eliminimet izraelite kanë krijuar vakum në hierarkinë e lartë, Ghalibaf zotëron të gjitha lidhjet e nevojshme për të mbajtur bashkë aparatin shtetëror, duke u bërë ndoshta jo njeriu më me ndikim ideologjik, por padyshim nyja kryesore ku kryqëzohet mbijetesa e regjimit.
