Nabokov dhe Vera: Një letër e veçantë më 15 prill 932

Vladimir Vladimirovič Nabokov, një figurë e shquar e letërsisë ruse dhe amerikane, lindi në vitin 1899 në Rusinë perandorake. Ai ishte një poet, prozator dhe kritik letrar, i njohur për veprat e tij të shkruara në rusisht, frëngjisht dhe anglisht. Gjatë viteve të tij në Berlin, Nabokov krijoi nëntë romane, duke e shoqëruar gjithmonë gruan e tij, Verën. Pas vendosjes në Shtetet e Bashkuara, ai fitoi famë ndërkombëtare, duke vazhduar të shkruajë në anglisht.

Një ditë, ndërsa përpiqej të zgjaste vizën e qëndrimit, Nabokov u përball me një situatë të vështirë në zyrën e emigracionit. Disa nga punonjësit mungonin, çka e detyroi atë të rikthehej. Një shërbyes civil, me një qasje skeptike ndaj mundësisë së qëndrimit të tij, e sfidoi, por Nabokov shprehu vendosmërinë e tij për të mbetur deri më 20 prill, pavarësisht pengesave.

Gjatë një vizite te miqtë Altschuler, ai njihet me një dachshund të dashur, që i përkiste djalit të tij, një mjek i martuar me një grua greke. Bisedat mes tyre përfshinin të njohurit në Berlin dhe Krime, ndërsa Nabokov ndante ndjenjat e tij për jetën dhe letërsinë. Ai shprehu dëshirën për të shkruar një libër harmonik, por ndiente një lloj pasigurie për të ardhmen e tij krijuese.

Një moment i veçantë ishte ndarja e mendimeve mbi poezinë, ku ai citoi një strofë që e frymëzonte, duke e lidhur atë me natyrën dhe jetën e përditshme. Ndërsa përjetonte vështirësitë e jetës, Nabokov reflektonte për marrëdhëniet dhe ndjenjat e tij, duke shprehur dëshirën për gjëra të thjeshta si portokajtë, që e kujtonin për një jetë më të lehtë.

Në përfundim, ai shprehte ndjenjat për njerëzit e tij të dashur, duke përfshirë nënën e tij, e cila ishte e angazhuar në mësimdhënie, dhe Kirillin, djalin e tij që ishte në universitet. Kjo periudhë e jetës së Nabokovit është një dëshmi e pasionit të tij për letërsinë dhe dashurinë për Verën, duke e bërë atë një nga shkrimtarët më të njohur të shekullit XX.