Pikat kryesore
- Sipas “Squawka”, largimi i një trajneri të përfaqësueses gjatë Kupës së Botës është parë edhe katër herë të tjera.
- Madje, vetë Tunizia po rikthen një skenar të njohur për të, pasi e kishte bërë të njëjtën gjë edhe në Francë 1998.
- Pyetja thelbësore mbetet kjo: çfarë përfituan skuadrat që vendosën të ndryshonin trajnerin në mes të Botërorit?
Shkarkimi i Sabri Lamouchit nga Tunizia dhe zëvendësimi i tij me Herve Renard, pas disfatës 5-1 ndaj Suedisë në ndeshjen hapëse, mund të tingëllojë si një vendim i pazakontë, por në të vërtetë nuk përbën një rast të vetëm. Sipas “Squawka”, largimi i një trajneri të përfaqësueses gjatë Kupës së Botës është parë edhe katër herë të tjera. Madje, vetë Tunizia po rikthen një skenar të njohur për të, pasi e kishte bërë të njëjtën gjë edhe në Francë 1998. Pyetja thelbësore mbetet kjo: çfarë përfituan skuadrat që vendosën të ndryshonin trajnerin në mes të Botërorit? A solli kjo lëvizje ndonjë efekt real? Rasti i parë në histori i përket Skocisë në vitin 1954. Përfaqësuesja e njohur si “Ushtria Tartane”, në pjesëmarrjen e saj të parë në Kupën e Botës, mbeti pa Andy Beattie pas humbjes 1-0 ndaj Austrisë në takimin e parë. Ai dha dorëheqjen vetëm katër muaj pasi kishte marrë detyrën, duke e bërë këtë episod një rast të veçantë edhe sot. Në vend që situata të përmirësohej, gjithçka shkoi edhe më keq për skocezët. Ata u eliminuan pas vetëm dy ndeshjeve të fazës së grupeve, pasi pësuan një humbje të rëndë 7-0 kundër Uruguait, skuadër që drejtohej nga një Komitet Teknik. Beattie u rikthye më vonë në stolin e kombëtares në vitin 1959, por u largua sërish në 1960 për shkak të angazhimeve te Nottingham Forest. Botërori i vitit 1998 e bëri këtë praktikë shumë më të dukshme, pasi tre kombëtare morën vendimin të ndërronin trajnerin para fundit të turneut: Arabia Saudite, Koreja e Jugut dhe Tunizia. Përfundimi ishte identik për të tria, pasi të gjitha e mbyllën aventurën në Fazën e Grupeve.
