Pikat kryesore
- Pas 87 ditësh në “errësirë” totale digjitale, Irani është rikthyer online.
- Pas 90 ditësh izolim, ku lidhja me botën ishte ndërprerë, qytetarët iranianë po përjetojnë një rikthim të çuditshëm.
- Nuk është thjesht kthim në rrjet, është një shfryrje emocionale që po shoqërohet me humor, gëzim, por mbi të gjitha me një sportivitet të habitshëm përballë një situate tragjike.
Pas 87 ditësh në “errësirë” totale digjitale, Irani është rikthyer online. Pas 90 ditësh izolim, ku lidhja me botën ishte ndërprerë, qytetarët iranianë po përjetojnë një rikthim të çuditshëm. Nuk është thjesht kthim në rrjet, është një shfryrje emocionale që po shoqërohet me humor, gëzim, por mbi të gjitha me një sportivitet të habitshëm përballë një situate tragjike. Në botën moderne, interneti është oksigjeni i ekonomisë. Kur ai ndalet, kostoja është katastrofike. Llogaritjet tregojnë se “downtime-i” për ndërmarrjet e mëdha mund të kushtojë mbi 14,000 dollarë në minutë. Në Iran, ky blackout paralizoi gjithçka: nga bankat digjitale te marketet e vogla. Spitalet mbetën në një vakum informativ, ndërsa logjistika u ngri. Ishte një paralizë që ndaloi zemrën e një kombi. Në momentin që interneti u kthye, rrjetet sociale u mbushën me postime surreale që tregojnë se si populli e mori me sportivitet këtë periudhë të errët. “Spiunët e Mossad-it ishin në krizë buxhetore se nuk kishin para për VPN gjatë këtyre 80 ditëve! Mirë se u kthyet në punë, ju spiunë të dashur”, tha një qytetar. Urimet më të mira dhe mirësevini spiunë të nderuar të Mossadit dhe CIA-s”, u shpreh një qytetar tjetër. “Babai im gjeti një VPN falas, hyri në YouTube dhe filloi të kërcente! Ishte ditëlindja e tij dhe nuk e kisha parë kurrë kaq të gjallë”, tha një qytetar. Teksa iranianët po rilidhen, bota vëzhgon pasojat e një shpërdorimi sistematik të të drejtave të njeriut. E megjithatë, iranianët vazhdojnë të qeshin. Ata e shndërruan tragjedinë në një meme kolektive, duke dëshmuar se edhe në errësirën më të madhe, shpirti i një populli nuk mund të shkyçet nga rrjeti. Irani është kthyer online, më i fortë, më ironik dhe më i vendosur se kurrë. Megjithatë, përtej gëzimit të momentit dhe humorit që vërshon në rrjetet sociale, rikthimi i internetit nuk e ka fshirë realitetin e hidhur që po përjeton shoqëria iraniane. Në një botë ku mënyra e jetesës, marrëdhëniet njerëzore dhe vetë mbijetesa ekonomike janë bërë të pakuptimta pa aksesin digjital, iranianët e dinë se kjo “dritare” e hapur është sa e brishtë, aq edhe e përkohshme. Ata vazhdojnë ta jetojnë përditshmërinë me frikën konstante se e nesërmja mund të jetë krejtësisht ndryshe; se sirenat e alarmit për bombardime amerikane mund të prishin heshtjen nga momenti në moment, duke kthyer gjithçka në rrënoja. Kjo gjendje pasigurie ekstreme shoqërohet nga një trysni edhe më e mbytur: ndjenja se zëri i tyre për paqe është një thirrje në shkretëtirë. Çdo tentativë për të kërkuar ndryshim, çdo protestë që synon t’i japë fund izolimit dhe luftës, perceptohet nga regjimi i Teheranit si një formë bashkëpunimi me “armikun e jashtëm”. Për autoritetet iraniane, çdo zë kundërshtues nuk është vetëm një shprehje e vullnetit demokratik, por një akt tradhtie kombëtare, një “thikë pas shpine” që justifikon shtypjen më gjakatare. Në këtë ngërç mbytës, ku kërkesa për paqe etiketohet si tradhti dhe mbijetesa digjitale konsiderohet një privilegj i brishtë, iranianët jetojnë në një vakum ku dëshira për jetë përplaset përditë me makinerinë e hekurt të një regjimi që nuk njeh kompromis, duke i lënë qytetarët të mbërthyer midis frikës nga bombat që vijnë nga jashtë dhe grushtit që i godet nga brenda. Mos rri jashtë: bashkohu me ABC News. Ne jemi kudo! Vatër zjarri në Pllanë të Lezhës, zjarrfikësit në vendngjarje Papa Leoni XIV sërish apel për paqe/ Ati i Shenjtë kërkoi nga liderët që të udhëhiqen nga urtësia hyjnore Aksidenti i rëndë në Rrugën e Arbërit/ Si paraqitet gjendja shëndetësore e tre të plagosurve
